Tanrı Snaggle Plus Olsa Ben Elmayra Olurdum

 



Tanrı Snaggle Plus Olsa Ben Elmayra Olurdum

02/02/2025

Gelecek hayatın bir simülasyonuydu laff-a-lymics, Cumartesi sabahları o zamanlar henüz anlam veremediğim bir kutudan bana birşeyler anlatmaya çalışan.Scooby’leri, Yogileri ve Gerçek kötüleri barındırıyordu içinde ve gerçek hayattan tek farkı orda kötüler hiç kazanamıyordu.
Snagglepuss yardımcısı Mildew ile birlikte bütün o yarışmaları yönetirken her tarafa yerleştirilmiş kameralar,onlar hata yapsalar da, imdada yetişiyor , hemen adaletin yerine gelmesi sağlanıyordu.Hep Scooby’ler kazanıyordu, çünkü onlar sportifti, sevgi dolu Yogi’lere sevgileri yetmiyordu kazanma yolunda.Herkesin kalbi onlarla atıyordu ama Scooby’ler kazanınca da kimse sinirlenmiyordu.
Kötülere gelince, onlar hep bir ana kadar kazanıyorlar ama sonra yaptıkları asla yanlarına kar kalmıyor ve kaybediyorlardı.Çünkü Laff-a-lympics’in Tanrı’sı Snagglepuss ve yardımcısı Mildew iyi niyetliydi, sevgiden yanaydı, adaletliydi.Ve biz ekrandan izleyen kullar , herhangi bir çıkar gözetmeksizin seviyorduk o sevgi Tanrı’sını.Elmayra gibi seviyorduk.İbadet etmiyorduk belki ama- her hafta oturuptelevizyonun karşısında beklemek ibadet sayılmazsa- ihanet de etmiyorduk.Sadık kullardık.Yargılıyorduk ama adaletine güveniyorduk.
Niye böyle değil ki hayat ?Niye Tanrı Snagglepuss kılığında dolaşmıyor aramızda, niye geriye sarıp filmi insanların yaptıkları kötülükleri herkesin onlara gösterip diskalifiye etmiyor hayattan.Niye gerçekten hakedene vermiyor birinciliği ?Niye Değerli hep gülüyor da Bobo’yu kimse güldüremiyor ordaki gibi ?Scooby’yle Shaggy’nin dostlukları gibi dostluklar nerede kaldı?Ayı Yogi’nin Cindy’e duyduğu aşk nerde?

Anlık bir düşünceyle düştü aklıma Laff-a-lympics! Yanlış söyledim başta, orası aslında olmasını istediğimiz dünya, Snagglepuss hayalimizdeki Tanrı ve bu yüzden gerçek Elmayra’lar olamıyoruz…

Modern Ezop

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

Geçmişin Yükü

Image
  Hiç hayatınızdaki insanları, yüzleşmek zorunda kaldığınız duygu ve düşüncelerinizin birer silueti gibi gördüğünüz oldu mu? Ben sanıyorum ki bunu yalnızca imgelemekle kalmadım; gerçekliğiyle yüzleştim.   Meğer uzun zamandır zihnimi meşgul eden, geçmişte bıraktığımı sandığım ama fark etmeden bugüne kadar sürüklediğim bir konu… Daha doğrusu, bir kişiymiş. Calimero’nun içinde “The End” yazan çantasını sürekli yanında taşıyıp içine baktıkça hüzünlendiği o sahne gibi ( https://youtu.be/-ovzN-0hJgI?feature=shared doğru videoyu bulursam ekleyeceğim), ben de aynı yarayı, hep aynı yerinden deşip durduğum bu kişiyle yüzleşmeye mecbur kalmışım sonunda.   Zamanında ona öyle büyük değerler yükleyip öylesine yüceltmişim ki, bir gün aniden hayatımdan çekip gittiğinde, sudan çıkmış balık gibi kala kalmıştım. Üstelik bu şaşkınlık hâli sandığımdan çok daha uzun sürmüş — neredeyse on yıl. Şimdi geriye dönüp baktığımda daha iyi anlıyorum. İlk başta hissettiğim şey, büyük bir öfke...
Read more

Amca

Image
Amca 18/06/1948- 26/05/2025 Rakı içen, İngilizlerin tabiriyle "silver fox" tipinde, şık ve modern giyimli; kasketleri ve aksesuarlarıyla kendine özen gösterdiği her hâlinden belli… Üstelik yetenekli, anlayışlı ve yakışıklı bir amcaya kim sahip olmak istemez ki? Türkiye'nin öyle bir amcası vardı işte: Hepimizin, bir halkın amcası. Yazları yazlıkta ya da tatillerde karşılaştığın, akşam rakı masalarında bir çocuk olarak senin de bulunmandan rahatsızlık duymayan… Üstelik senin o ilk gençlik aşklarını dinleyip, bir de arkalarına fon olacak şarkılar yazan; nüktedanlığından, hoş sohbetinden sürekli feyz aldığın ve büyüyünce ya onun gibi olmak ya da onun gibisiyle evlenmek hayali kurduğun biri. İşte İlhan Şeşen böyle bir amcamızdı bizim. Tabii her kaybımız gibi, onu da kaybedince anladık büyüklüğünü. Bilsek de zaten oracıkta, hep hayatımızın arka fonunda ya Gündoğarken ile ya da İlhan Şeşen olarak olacağından öyle emindik ki… Hâlâ da öyle olacak; artık fiziksel olarak aramızda ol...
Read more

Ortak Zihin Yoldaşları: Temalı Yalnızlıktan Kurtulmak

Image
  Tek başınalık ve yalnızlık iki ayrı kavram. Dilerim bu yazıyı okuyan herkes öncesinde bu ikisinin ayrımı üzerine bir süre düşünmüştür. Çünkü yazının geri kalanını bu fark üzerine kuracağım. Kısaca bahsetmek gerekirse, tek başınalık ; etrafında “ben” diye tanımladığın bu fiziksel beden/formdan başka kimsenin aynı ortamda olmaması durumudur. Bir tercih sonucu olabilir ya da kısa süreli, geçici bir durum olarak görülebilir. Yalnızlık ise bir histir. Bunun için fiziksel olarak tek başına olabilirsin ama olmayabilirsin de. Malum, “kalabalıklar içindeki yalnızlık” diye şairane tabirler vardır. Yalnızlık, kendini ifade edemediğin ya da ifade etsen de karşı tarafta bir yansımasını göremediğin durumlarda hissettiğin duygudur. Dün bir konuşma sırasında biri bana, hayattaki rol modellerimden veya bana ilham veren kişi ya da gruplardan örnek sordu. Çok düşünmeden aklıma ilk gelen, Ali Atay, Serkan Keskin, Osman Sonant ve Onur Ünlü’den oluşan grubun bir parçası olmak fikri oldu. Sebebi...
Read more