Ben evden çıkıyorum ama siz orayı kiraya vermeyin...




Ben evden çıkıyorum ama siz orayı kiraya vermeyin...

31/01/2025 

Kendinize bir ev alamadığınız sürece kiracısınızdır ya hani, ev ev gezersiniz, bir sene belki iki senede bir değiştirirsiniz evinizi. Ama ister 3.5 (!) sene oturun o evde ister 6 ay, eviniz olmuştur bir kere; kendinizi güvende hissettiğiniz, yatağınızı, yorganınızı, kıyafetlerinizi emanet ettiğiniz bir yer olmuştur yani. En az altı aylık iç hesaplaşmanızı dinlemiştir duvarları, bütün maskelerinizden arınmış hallerinizi görmüştür, en çıplak halinizi bilir. 

İşte, eski sevgili de eski kiralık eviniz gibidir. Ne kadar sürerse sürsün "ben buradaydım"ı işlersiniz duvarlarına görünmez kalemle. Gözünüz gibi baksanız da kaldığınız süre boyunca duvarlarından bir parça kireç dökülmüş, giderlerine bir tel saçınız sıkışmıştır mutlaka. Bu yüzdendir ki eskiden oturduğum evlerin önünden geçerken hep eski sevgililerim gelir aklıma. Önce "kiralık" yazısını görür hüzünlenirim, sonra yeni taşınanlara kinlenirim. 

Ne kadar senin eşyalarını barındırmasa da muhteviyatında artık, o duvarlara sen şarap dökmüşsündür, o kapının kenarındaki ufak çatlak sen koltuğunu taşırken olmuştur, musluğa bağladığın bez parçası senindir. 

Çünkü, senin diktiğin çiçekler açmıştır balkondaki saksılarda. Senin boyadığın renktir belki hâlâ duvarları, senin taşınırken fark ettiğin o kirleri, pasları, çizikleri, döküntüleri fark etmemiştir yeni taşınan. Beğenmiştir zamanında senin özenle seçtiğin ama düşünmeden kirlettiğin o boyayı badanayı. Muslukları tamir ettirmiştir belki, geceleri Çin işkencesine dönüşen o frekanslı su sesi gelmiyordur artık. Balkonun kapısından gelen soğuk, hani ne kadar rahatsız ettiğini bilsen de götünü kaldırıp bir müdahale etmediğin, işte o silikonla kapatılmıştır muhtemelen yeni umutlarla taşınan yeni kiracı tarafından. 

O adrese giden faturaların vardır hâlâ, kapatamadığın, kapatamayacağın hesaplarından. Adres değiştirmeye üşenirsin bir süre, başka yollarla takip edersin hesaplarını, ödemeye çalışırsın, olmaz. Ta ki yeni kiracının senin eski faturalarından rahatsız olmasını istemeyeceğin güne kadar. Eski evindeyken kaydolduğun bir internet sitesinde o evin adresini görürsün, elin gitmez değiştirmeye, cız eder içerde bir şey, devrelerde hafif bir yanık kokusu gelir, siteye girmekten vazgeçersin. 

Eski tanıdıklardan - eski evini de tanıyanlardır aynı zamanda - bir tebrik kartı, bir mektup gelir, sana ulaşmaz ve sen o mektubu ömrünün sonuna kadar bilmezsin. Ama eski evin bilir, yaşar acısını içinde cevap verememenin. Dostlarla önünden geçersin kimi zaman, ben dersin, burada yaşamıştım, öyle anılarım var ki dersin buğulu gözler ardından perdelerden sızan ışık hüzmesindeyken gözlerin. Bu evi dersin çok uğraştım adam edebilmek için, yeni kiracı huzurlu olsun diye miydi? Anlattıkça bütün anılar geçer beynin bütün hücrelerinden, sonra dökülür gözlerinden. Anlattıkça yeniden yaşamaya başlarsın o evde, yeniden zilin o tanıdık sesi çalınır kulaklarına, yeniden uyanırsın, yeniden uyursun, yeniden yemek yaparsın mutfağında, yeniden duş alırsın banyosunda, yeniden değer ayakların soğuk fayanslara... 

Üşüyerek, ürpererek döndüğünde tekrar vücudunun bulunduğu yere - eski evinin önüdür hâlâ - anlarsın oranın artık başka kiracıya ait olduğunu, hatta belki de ev sahibinin oturduğunu. Aslında başından beri bildiğin ama kabullenmediğin, kabullenmek istemediğin, oysa senin yaptığın kadar gerçek olan gerçek, balyoz gibi iniverir o anda başına. Senin yaptığın kadar gerçek olan gerçektir çünkü, taşınan sensindir taşınmak zorunda bırakılsan da. Taşınmamayı denemiş bile olsan, taşınmışsındır işte bir kere. O mavi üzerine sarıyla yazılı kiralık yazısını ellerinle asmışsındır camına, aldırış etmeden evin kederine gamına... 

Ve bilirsin, aynı eve bir daha kiracı olarak giremezsin. Sen girmeye çalışırsın, yeni kiracı olur içinde, yeni kiracı çıkar bu sefer, sen başka bir kiracısındır bambaşka bir evin içinde. Bu gel-gitlerle bir süre daha geçersin önünden, bir süre daha izlersin perdenin arkasındaki silüetleri, bir süre daha kontrol edersin posta kutusunu, sonra bir gün bakarsın, yeni evine alışmışsın. Yeni evinin eski evin olmaması için mücadele etmeye hazırsın... Artık girersin o az kullandığın internet sitesine, değiştirirsin adresini, dostlarına verirsin yeni evinin adresini, kendi evinden kaldırırsın "satılık" yazısını ve asarsın bir daha önünden geçmeyeceğin, geçsen de gülümseyerek ufak bir selam çakacağın evinin camına kendi ellerinle...

Modern Ezop

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

Geçmişin Yükü

Image
  Hiç hayatınızdaki insanları, yüzleşmek zorunda kaldığınız duygu ve düşüncelerinizin birer silueti gibi gördüğünüz oldu mu? Ben sanıyorum ki bunu yalnızca imgelemekle kalmadım; gerçekliğiyle yüzleştim.   Meğer uzun zamandır zihnimi meşgul eden, geçmişte bıraktığımı sandığım ama fark etmeden bugüne kadar sürüklediğim bir konu… Daha doğrusu, bir kişiymiş. Calimero’nun içinde “The End” yazan çantasını sürekli yanında taşıyıp içine baktıkça hüzünlendiği o sahne gibi ( https://youtu.be/-ovzN-0hJgI?feature=shared doğru videoyu bulursam ekleyeceğim), ben de aynı yarayı, hep aynı yerinden deşip durduğum bu kişiyle yüzleşmeye mecbur kalmışım sonunda.   Zamanında ona öyle büyük değerler yükleyip öylesine yüceltmişim ki, bir gün aniden hayatımdan çekip gittiğinde, sudan çıkmış balık gibi kala kalmıştım. Üstelik bu şaşkınlık hâli sandığımdan çok daha uzun sürmüş — neredeyse on yıl. Şimdi geriye dönüp baktığımda daha iyi anlıyorum. İlk başta hissettiğim şey, büyük bir öfke...
Read more

Amca

Image
Amca 18/06/1948- 26/05/2025 Rakı içen, İngilizlerin tabiriyle "silver fox" tipinde, şık ve modern giyimli; kasketleri ve aksesuarlarıyla kendine özen gösterdiği her hâlinden belli… Üstelik yetenekli, anlayışlı ve yakışıklı bir amcaya kim sahip olmak istemez ki? Türkiye'nin öyle bir amcası vardı işte: Hepimizin, bir halkın amcası. Yazları yazlıkta ya da tatillerde karşılaştığın, akşam rakı masalarında bir çocuk olarak senin de bulunmandan rahatsızlık duymayan… Üstelik senin o ilk gençlik aşklarını dinleyip, bir de arkalarına fon olacak şarkılar yazan; nüktedanlığından, hoş sohbetinden sürekli feyz aldığın ve büyüyünce ya onun gibi olmak ya da onun gibisiyle evlenmek hayali kurduğun biri. İşte İlhan Şeşen böyle bir amcamızdı bizim. Tabii her kaybımız gibi, onu da kaybedince anladık büyüklüğünü. Bilsek de zaten oracıkta, hep hayatımızın arka fonunda ya Gündoğarken ile ya da İlhan Şeşen olarak olacağından öyle emindik ki… Hâlâ da öyle olacak; artık fiziksel olarak aramızda ol...
Read more

Ortak Zihin Yoldaşları: Temalı Yalnızlıktan Kurtulmak

Image
  Tek başınalık ve yalnızlık iki ayrı kavram. Dilerim bu yazıyı okuyan herkes öncesinde bu ikisinin ayrımı üzerine bir süre düşünmüştür. Çünkü yazının geri kalanını bu fark üzerine kuracağım. Kısaca bahsetmek gerekirse, tek başınalık ; etrafında “ben” diye tanımladığın bu fiziksel beden/formdan başka kimsenin aynı ortamda olmaması durumudur. Bir tercih sonucu olabilir ya da kısa süreli, geçici bir durum olarak görülebilir. Yalnızlık ise bir histir. Bunun için fiziksel olarak tek başına olabilirsin ama olmayabilirsin de. Malum, “kalabalıklar içindeki yalnızlık” diye şairane tabirler vardır. Yalnızlık, kendini ifade edemediğin ya da ifade etsen de karşı tarafta bir yansımasını göremediğin durumlarda hissettiğin duygudur. Dün bir konuşma sırasında biri bana, hayattaki rol modellerimden veya bana ilham veren kişi ya da gruplardan örnek sordu. Çok düşünmeden aklıma ilk gelen, Ali Atay, Serkan Keskin, Osman Sonant ve Onur Ünlü’den oluşan grubun bir parçası olmak fikri oldu. Sebebi...
Read more